Terugfietsend van de golfbaan door het centrum van Ommen kon ik niet verder. De weg was afgesloten voor de ronde van Ommen: een wielerwedstrijd voor amateurs. Gedurende een paar uur racen een dertigtal renners om de kerk. Heb een kwartiertje staan kijken hoe ze met een noodvaart door bocht scheurden. Ik pedaleer liever kalm op mijn ebike, genietend van een heerlijke zomeravond. Afgelopen week bereikte ik een bijzondere afgelegde afstand op mijn fietsje.
De bramen worden rijp, dus stap ik af en toe op de fiets om ze in de omgeving te oogsten. Fietsend in wandeltempo speur ik naar braamstruiken met rijpe vruchten. Dit jaar zijn er door de droogte veel minder vruchtdragende struiken, maar vandaag kreeg ik uiteindelijk mijn plastic bakje wel vol. Bij de supermarkt betaal je daar toch gauw vijf euro voor, dus kon ik onderweg mezelf wel trakteren op een bakje koffie bij de kantine van bungalowpark Calluna.
Vanaf Ommen is het dertig kilometer heen en dertig kilometer terug naa de Engbertsdijkvenen, één van de weinige overgebleven hoogveengebieden in ons land. Lang geleden ging ik daar vanuit Mariënberg regelmatig wandelen met Raya. Het doel voor vandaag waren de libellen, die daar in grote getalen voorkomen. Maar dat was vroeger. Vandaag was het hele gebied op een paar slootjes na kurkdroog op de plekken waar het vroeger wemelde van de libellen langs de ondiepe vennen en moerassen. Bovendien begon het gedurende de dag steeds harder te waaien. Geen opnames van libellen dus. Heb een uurtje doorgebracht in de vogelkijkhut, genietend van de stilte en het uitzicht over dit prachtige natuurgebied.
Met altijd wind mee milieuvriendelijk fietsen op zonne-energie. De accu van de fiets vraagt 91 Watt bij het opladen. Het zonnepaneel levert maximaal 220 Watt. Vandaag was het een beetje bewolkt, dus levert de powerbank meer dan er aan zonne-energie binnen komt. Het zal even duren voor de investering in de ebike is terugverdiend.
De afgelopen maanden fietste ik op een gewone fiets met terugtraprem om boodschappen te doen. Gekocht op de dag dat ik terugkwam uit het zuiden. Met tegenwind moet je dan echt stevig op de pedalen. Gezond maar wel vermoeiend. Vanmiddag heb ik een echte ebike gekocht om altijd wind me te hebben. Bij rijwielhandel Gerrits in Ommen was er een van eigen merk (E-Energy) te koop met een korting van 500 euro bij inruil van een fiets. De fiets met terugtraprem ga ik inruilen. Vrijdagochtend staat hij voor me klaar. Heb er al een proefritje op gemaakt: Prima karretje, acht versnellingen en een sterke motor. Hij is denk ik te groot om in de camper te kunnen laden. Daarom houd ik mijn ebike vouwfiets aan voor als ik met de camper een uitstapje wil maken en dan ook wil fietsen.
Een moment van nostalgie. November 2016 heb ik op deze camperplek twee nachten gestaan om twee etappes te lopen op mijn pelgrimstocht naar Santiago, dat ik waarschijnlijk nooit zal gaan bereiken. De route naar Santiago loopt hier pal langs. Dat waren voor 2016 wel de laatste etappes. De plek op zich is wel verbeterd, geëgaliseerd en van nieuw gravel en picknickbankjes voorzien. Vanmiddag heb ik een klein experiment gedaan om te zien of ik de koelkast op de powerbank kan laten draaien en zo de koelelementen van mijn speciale koelbox een beetje kan invriezen. Zijn die ingevroren dan heb ik de koelkast een dag of zes niet nodig. De koelkast gebruikt ongeveer 137 watt en de zonnepanelen leverden gemiddeld zo'n 100 Watt. Het was half bewolkt, dus was de opbrengst van de panelen niet optimaal. Bij volle zon moet ik de koelkast dus op zonne-energie kunnen draaien.
Ik hou het fietsen langs de Loire even voor gezien. Ben zo'n 80 kilometer opgeschoten richting de bron, maar het was weer volop regen vanmorgen. Bovendien is het behoorlijk veel klimmen en dalen nu ik dichter bij de bron kom. Vooral voor dat klimmen is mijn simpele ebike eigenlijk niet geschikt. De volgende etappes ga ik daarom maar wandelen. Ik ga morgen eerst naar het westen en dan weer verder richting het zuiden. Geen plaatjes deze keer bij de post.
Van Lentigny naar de Loire is lekker naar beneden sjezen. Maar terug was het bergbeklimmen. Ook met met maximale ondersteuning op de ebike, voel je dat in de benen. In steden als Roanne is het altijd zoeken naar de markeringen van de route, in dit geval de VéloLoire. Gelukkig heb ik op mijn app Maps.me de route beschikbaar. Ook als ik de route even kwijt ben, kan ik die daar snel weer vinden. In Roanne kwam ik langs de haven, waar ik lang geleden op de camperplaats een nacht heb gestaan op weg naar Le Grand Bornan in de Alpen voor een bezoek aan Jan en Annemarie. How time flies.
Hoera, droog!! De route was een beetje saai, maar bij droog weer is het heerlijk fietsen. Af en toe kom je langs een station van de voormalige spoorlijn. Bij het station met een houten modeltractor heb ik koffie gedronken. Het fietspad langs de brug over Loire bij Briennon vond ik eng smal, aan de ene kant de reling en aan de andere een betonnen rand, die het fietspad scheidt van de halve meter lager gelegen rijbaan. Daar moet je met of zonder helmpie niet vallen.
Verkeerd gegokt. Het weer leek redelijk en op de tocht naar Paray-le-Monial was het vrijwel droog. In Paray gingen de hemelse sluizen echter open. Ik ben gaan schuilen in de basiliek en heb daar mijn lunch gebruikt. Ook voor een atheist kan een kerk soms nuttig zijn. Na de lunch toch maar teruggereden over een kaarsrecht fietspad (gewezen spoorbaan) naar Marcigny. Vlak vóór Marcigny krijg je een glimp te zien van de Loire beneden je. Ik heb redelijk goede regenkleding, maar tegen een uur stevige regen is weinig bestand. Nu ik dit zit te schrijven in mijn camper, is het droog. Had ik toch vanmiddag moeten gaan fietsen.
Vogels, vogels, heel veel vogels, maar helaas geen kraanvogel te zien. Vanaf Orconte is het ongeveer tien kilometer fietsen naar de dijk om het Lac du Der, een stuwmeer in de Marne, dat gebruikt wordt om het waterpeil in de Seine te reguleren. In de herfst maken duizenden kraanvogels hier een stop op hun trektocht naar het zuiden. Ik ben waarschijniijk een paar weken te vroeg. Hieronder een paar andere vogels: een juveniele kemphaan (nieuw voor mij) en een raaf (nog nooit op de foto gezet door mij). Het was warm, zeg maar bloedheet.
Verder op de nostalgische toer. Prachtig weer met een stevige bries. Tijd om de vouwfiets uit te klappen en over de Maasdijk richting Megen te peddelen, waar ik veel mooie herinneringen heb liggen. Het pontje genomen van Niftrik naar Ravensteijn en daarna gewwoon de dijk gevolgd naar Megen. Om mijn brood op te eten ben ik even op het lulbenkse gaan zitten. Een echte Megenaar kwam me gezelschap houden om een praatje te maken. Hij vroeg me zijn leeftijd te schatten. Dat is altijd link om te doen. Ik schatte hem op 81. Hij bleek 77 te zijn. Niet helemaal mis, maar toch.
Daarna bij Joost en Erin aangebeld op Dr. Baptiststraat 3, het ouderlijk huis van de Quinten, waar ik vele uren heb doorgebracht. Zij hebben het huis prachtig verbouwd en gemoderniseerd. Geweldig om elkaar na zo lange tijd weer te zien en herinneringen op te halen. De grote achtertuin is nu een klein paradijsje. De grote magnolia iin de tuin komt uit Boskoop en is volgens mij geplant door mijn broer Bert.
Na een rondleiding door het huis en een paar bakken koffie, weer op de fiets gestapt en via de dijk aan de overkant met de wind mee teruggefietst naar Balgoy. We zien elkaar weer op maandag bij de afscheidsdienst van Maarten.
Nog drie weken en dan vertrek ik voor mijn twintigste overwintering. Kleine voorbereidingen zijn al begonnen, zoals de aanschaf van een paar wandelschoenen, aankoop van een kleine powerbank voor het opladen van allerlei apparaten, poetsen van de binnenkant van de camper etc, etc. Het duurt nog wel even voor ik weer in Portugal, mijn tweede thuisland, zal zijn. Midden Portugal wordt nu geteisterd door bosbranden, dus daar moet je nu niet zijn. Bovendien is het hier in Ommen op het ogenblik heerlijk zomer. Vanmiddag heb ik even een rondje gefietst over Vilsteren. Vlak voor Vilsteren liet een gapende aalscholver zich fotograferen.
Om ongeveer half tien scheen de zon volop in Serréjon. Dus snel de fiets met proviand klaar gemaakt voor de trip naar Saucedilla, waar de vogeltjes zingend op mij zaten te wachten. Na een kilometer fietsen ging ik letterlijk en figuurlijk de mist in. En koud dat het was. Geheel verkleumd bereikte ik Saucidilla. Gelukkig was het enige café open en kon ik me bij een kop koffie enigszins opwarmen. Daarna door naar het vogelreservaat.
Bij de kiosk vragen ze je in te schrijven, waarna je de sleutel krijgt van de vier observatiehutten. Ik heb er drie bezocht, maar om op te warmen ben ik vooral buiten gebleven in het zonnetje, dat inmiddels volop scheen. De oogst aan foto’s viel niet tegen gelet op de tijd van het jaar. Ik hoorde ook de roep van kraanvogels. Weet niet of die ook op weg zijn naar het noorden.
Driehonderdzestig meter dalen op de heenweg betekent driehonderdzestig meter klimmen op de terugweg. Gelukkig kon ik de terugweg de turbo van mijn ebike gebruiken. Normaal genomen rijd ik met de camper naar de parkeerplaats bij het vliegveld van Faro en wandel dan met de camera het vogelreservaat van de Ria Formosa in. Dit keer dus met de fiets. De route heen had ik met de app van Komoot gepland. Kort na de start moest ik een paar honderd meter over een kruipdoor sluipdoor voetpad lopen. Het ging net. Op de terugweg heb ik Maps.me de route laten bepalen en dat was veel beter.
Mijn doel was de observatiehut bij de golfbaan, die uitkijkt over een meertje. Er was niet veel bijzonders te zien, behalve dan de zwarte ibis. Wel ver weg en druk bewegend, dus waren maar een paar opnamen bruikbaar. Gelukkig kwam hij na al dat fourageren dichterbij een dutje doen, niet ver van de plek waar een koereiger over het meer zat uit te staren.
Het was fris, zeg maar koud vanmorgen op de fiets naar Paray-le-Monial. Eerst het laatste stukje van de route langs het kanaal langs de Loire. Bij Digoin is het einde of het begin van het bijna tweehonder jaar oude kanaal en de eerste of laatste sluis van de 37. Het is maar van welke kant je het bekijkt. In Digoin steek je via een imposant aquaduct de Loire over en ga je verder langs het Canal du Centre naar Paray-le-Monial, waar ik na wat omzwervingen de route terugvond en het keerpunt voor vandaag. Aan de foto's van het aquaduct kun je zien, dat 's middags zonniger en warmer werd.
Het werd een ochtendetappe vandaag, omdat ik 's middags een wasje wilde doen. Die hangt inmiddels in het zonnetje te drogen. Bij de bakker in Beaulon even een heerlijk gebakje gekocht en bij de koffie op het centrale plein verorberd. Het leven van een fietser in Frankrijk is mooi. Van de abdij van Notre-Dame-de-l'Assomption de Sept-Fons heb ik alleen de ommuring gezien, die ongeveer net zo lang is als haar naam.
Vanmorgen eerst mijn basiskamp verplaatst naar Paray-le-Frésil, naar een camperplaats midden in het dorp, waar alles gratis is: lozen, schoon water en stroom. Je moet dan wel een beetje creatief zijn met de bediening van het sanistation. Een Engelsman, die lange tijd bij Philips in Eindhoven had gewerkt en redelijk Nederlands sprak, legde me het uit: Druk op de startknop en daarna op alle groene knoppen eronder. En zowaar het werkt.
In het dorp is de middenstand verdwenen, ook de bakker. Een broodautomaat moet het gemis van een bakker een beetje doen vergeten. Nog even een ander ding dat me opviel hier in Frankrijk. Toen ik hier ooit als pelgrim wandelde, viel me al op dat er veel verdronken dieren in het kanaal langs de Loire dreven. Opgejaagd door jagers en verzopen in het kanaal, omdat de steile oevers het onmogelijk maken weer op het droge te klimmen. De jagersvereniging is nu een projekt gestart om plekken in de oevers aan te leggen, waar de dieren makkelijk uit het water kunnen komen...., om daarna neergeknald te worden door een jager.
Het dorp heeft een leuk kerkje. Ben even naar binnen gelopen en heb een mooi stuk muziek afgespeeld met mijn iPhone. De gewelven kwamen tot leven.
Vandaag was ik even aaan het dwalen in de buurt van Decize. Bij het plannen van de route thuis had ik hier ook al problemen. Ik had gewoon mijn geplande route moeten volgen, het rode lijntje op het scherm van mijn iPhone. Uiteindelijk vond ik het kanaal langs de Loire weer terug. Bij een sluis in de buurt van Avril-sur-Loire de lunch gebruikt, waar net twee pleziervaartuigen geschut werden door sluiswachters van de VNF. Altijd leuk om te zien. Blijkbaar worden in dit gebied de sluizen nog met de hand bediend. Op dat punt gaat het kanaal met een aquaduct over het riviertje de Acolin. Het plaatje is overgenomen van Google Earth.
Vandaag kruiste ik mijn eigen voetpad van negen jaar geleden (20 oktober 2015), toen ik op weg was naar Santiago de Compostela. (klik op vlaggetjes om te zien waar. Toen nog in gezelschap van Raya mijn trouwe viervoeter. Langs het aquaduct over de Allier heb ik toen met haar gelopen, waar ze schrok van het geraas van de Allier, die er onderdoor stroomt. In Gimouille, herkende ik de onooglijke plek, waar ik toen heb overnacht. Gelukkig bleef de voorspelde regen uit en was het heerlijk pedaleren langs het kanaal, parallel aan de Loire.
