Macro

Tot nu toe is het er niet van gekomen: Macrofotografie. Met mijn Nikon P1000 camera kun je wel heel aardige close-ups maken van alles en nog wat. Van afstand zoom je in op een vlinder, een bloem of iets waar je oog maar op valt. Met de speciale macro-stand kun je ook heel, heel dichtbij komen. Over het algemeen ben je dan te dichtbij om een mooie foto te maken. Ik wilde geen dure camera en macro-lens kopen. Ik denk dat ik nu een goed alternatief heb gevonden in de Nisi voorzetlens. Je schroeft hem op de lens van de Coolpix P1000 en kunt dan echte macro-opnames maken zonder heel dicht op je onderwerp te kruipen. De goede afstand is ongeveer 30 centimeter. Het resultaat van mijn eerste poging zie je hieronder.

Engbertsdijkvenen

Vanaf Ommen is het dertig kilometer heen en dertig kilometer terug naa de Engbertsdijkvenen, één van de weinige overgebleven hoogveengebieden in ons land. Lang geleden ging ik daar vanuit Mariënberg regelmatig wandelen met Raya. Het doel voor vandaag waren de libellen, die daar in grote getalen voorkomen. Maar dat was vroeger. Vandaag was het hele gebied op een paar slootjes na kurkdroog op de plekken waar het vroeger wemelde van de libellen langs de ondiepe vennen en moerassen. Bovendien begon het gedurende de dag steeds harder te waaien. Geen opnames van libellen dus. Heb een uurtje doorgebracht in de vogelkijkhut, genietend van de stilte en het uitzicht over dit prachtige natuurgebied.

Wildernis

Het plan is ooit mijn achtertuin van bijna honderd vierkante meter om te laten toveren tot een botanische lusthof. Nu is dit landje van ooit nog een kleine wildernis, die ik met een kantenmaaier in toom probeer te houden. Er is een hoekje naast mijn schuur dat ik bewust verwaarloos om insecten een rust- en foerageerplek te bieden. Gisteren trof ik er een bruine korenbout, een libellensoort.

Langs het Ommerkanaal

Regelmatig wandel ik met de camera langs het Ommerkanaal naar het natuurgebied van de Ommermars. Langs het kanaal groeit veel riet en op maardere plekken hoor je de kleine karekiet zingen. Je hoort hem wel, maar ziet hem zelden. Ook de bosrietzanger nestelt in het riet en die laat zich vaker zien, zeker als het niet te hard waait. Afgelopen maandag zat hij uit volle borst te zingen op een rietstengel. Voor mij de eerste opname ooit.

Gotcha

Door de Ommermars, het recent ontwikkelde natuurgebied langs de Vecht, is het goed wandelen. Vanmorgen rustig door het gebied gekuierd met de camera en een leuke opname kunnen maken van een scholekster (oystercatcher in het Engels) die zichzelf lijkt te catchen.

Te Laat

Normaal genomen ga ik met twee golfmaatjes (Jaap en Edwin) in het vroege voorjaar de nestkasten kontroleren op de golfbaan. We hebben er inmiddels zo'n veertigtal opgehangen. Dit jaar waren we later door al dat gedoe met mijn oor. In feite waren we te laat, want de eerste twee kastjes waren bezet, door een koolmees en een bonte vliegenvanger. De koolmees vluchtte toen we de deksel van de kast afhaalden. Hij/zij zat op dertien eitjes. In de tweede kast bleef de bonte vliegenvanger langer op haar eieren zitten. Om te voorkomen dat we nog meer nesten zouden verstoren, zijn we gestopt met kontroleren. We hebben afgesproken kontrole en schoonmaak voortaan in de herfst te doen.

Vreemde vogel

Op landgoed Het Laer aan de overkant van de Vecht is het goed wandelen, zeker als het zulk mooi weer is als afgelopen zondag. De camera was mee in de hoop op wat leuke opnames van vogels. Dat viel een beetje tegen. Gelukkig zat er ergens op een paal een vreemde vogel.

São Brás de Alportel

Afgelopen maandag ben ik naar het vissersdorp Fuseta gereden om vogels te fotograferen. Vlak bij het strand is een grote parkeerplaats en aan het strand is een koffietentje, waar ik eerst een bakkie heb gedaan voordat ik achter de vogels aan ben gegaan. Het resultaat is volgens mij niet slecht. Je ziet de geelpootmeeuw, de wulp, de kleine zilverreiger, de groenpootruiter, de lepelaar en de bonte strandloper.

São Brás de Alportel

Een hele week zomers weer, droog en temperaturen rond de 25 graden. Van mij mag het iets koeler, maar ik klaag niet. De meeste van mijn vaste klantjes voor een hondenkoekje heb ik nu op al mijn wandelroutes wel gezien en getrakteerd. Bij de plek waar ik dacht dat de twee hondjes, die daar altijd loslopen en kwispelend op mij af komen, waren overleden, kwamen nu zes hondjes op me af. Vijf nieuwe klantjes en één oude bekende. Een paar namen een koekje aan, anderen bleven wat schuw aan me snuffelen. Dat gaat wel goed komen.

Gisteren, zittend in de schaduw van een olijfboom bij mijn plekje, kwam een graspieper langs gewandeld op zoek naar insecten. Camera gepakt en rustig gewacht tot hij heel dichtbij kwam.

Montánchez

Een dagje extra in Montánchez, waar je in de direkte omgeving van de camperplek heerlijk kunt wandelen en genieten van de weidse uitzichten over de Extremadura. Montánchez wordt ook wel het balkon van de Extremadura genoemd. Vanmorgen heb ik weer een uurtje in de schuilhut gezeten. Een blauwe rotslijster kwam even wat drinken en een pimpelmees nam een bad.

's Middags ben ik naar het kasteel boven Montáchez geklommen om op het echte balkon van de Extremadura rond te kijken. In de kapel binnen de muren van het kasteel was de maagd Maria een lichtpuntje. Op de terugweg trof ik op centrale plein van de stad het echtpaar, dat ook op de camperplek staat. Onder het genot van een biertje hebben we gezellig van gedachten gewisseld. Tot mijn verbazing kenden ze Jan Kuipers, mijn goede vriend en monteur van mijn camper. De wereld is klein.

Montánchez

Op het terrein van de camperplek in Montánchez is een vogelkijkhut. Vlak vóór de kijkhut is een waterbassin met voederplekken om vogels te lokken, zodat je ze vanuit de kijkhut van heel dichtbij kunt fotograferen. Vannochtend ben ik met de camera daar een uurtje gaan zitten. Van heel dichtbij maakte ik foto's van de tjiftjaf en de boomklever. Ik ben meer een wandelende fotograaf, maar dit is toch ook wel leuk.

Saucedilla - Montánchez

Eerst was ik van plan het vogelen bij Saucedilla voor gezien te houden. Gisteravond was ik al even rondgelopen en had alleen een mus en een tjiftjaf kunnen fotograferen. Vanmorgen toch een tweede poging gewaagd en succes: een zwarte ibis en een watersnip. Beide waren aan het fourageren in een poel bij een bouwsel, waar constant de sproeiers aanstonden om die poel met water te vullen. De zwarte ibis heb ik al eerder gefotografeerd, maar nog nooit zo mooi. De watersnip was een nieuwe. Na de lunch ben ik verder gereden naar camperplek Alegria bij Montánchez. Tijdens mijn fotosessie bij de Salto del Gitano kreeg ik een folder van de Nederlandse eigenaresse van de camperplek. Die reclame heeft succes gehad.

Monfragüe - Saucedilla

Na twee rustige dagen op de camping van de Monfragüe ben ik weer in beweging gekomen en heb me verplaatst naar Saucedilla. Begin van dit jaar op weg naar huis ben ik hier geweest op de fiets vanuit Serrejon; verkleumd en nat van de tocht door de mist. Nu is het zomers, al staat er een harde wind. Op mijn wandeling door het dorp kon ik fotograferen, waarvoor ik hier een tussenstop maak: vogels, breed uitgemeten in kleurrijke muurschilderingen. Rond en op de dorpskerk leeft een kolonie van kleine torenvalken. Op het dak zie je de nestkasten. Helaas zijn ze al vertrokken naar hun overwinteringsgebied in Afrika. Op de tweede muurschildering kun je ze bewonderen.

Monfragüe

Vandaag was gierendag. Eerst even getankt in Malpartida da Placencia en toen naar de Salto del Gitano gereden een spectaculaire plek, waar tegen en op de stijle rotswanden vooral vale gieren zijn te bewonderen. Tussen die rotswanden door stroomt de Taag. De kleur van de rotsen is bijna gelijk aan die van de gieren dus je moet goed zoeken, als ze zich ergens tegen die achtergrond verschuilen. Maar er zweven er ook veel rond op de thermiek. Tussen die zwevers zag ik ook een monniksgier; veel groter en zwarter. Gelukkig kwam er een gier dichtbij even op een rots zitten. De blauwe rotslijster tref je ook altijd wel.

Capbreton

Even een dag rust aan zee. Lekker wandelen langs het strand met de camera in de hoop wat vogels vast te kunnen leggen. Er waren alleen wat kokmeeuwen, wandelend langs de branding. Net terug van de strandwandeling zag ik boven de duinen meerdere paragliders vliegen op de krachtige wind vanuit zee. Voordat ik een foto kon maken, werden ze letterlijk door police locale naar beneden gefloten. Volgens mij werden ze allemaal op de bon geslingerd en konden ze inpakken en wegwezen.

's Middags heb ik een strandwandeling gemaakt door het mulle zand, omdat het hoog tij was. Terug door de duinen zie je allerlei plantjes, sommeige in bloei, andere niet, zoals de blauwe zeedistel op de foto.

Orconte

Vogels, vogels, heel veel vogels, maar helaas geen kraanvogel te zien. Vanaf Orconte is het ongeveer tien kilometer fietsen naar de dijk om het Lac du Der, een stuwmeer in de Marne, dat gebruikt wordt om het waterpeil in de Seine te reguleren. In de herfst maken duizenden kraanvogels hier een stop op hun trektocht naar het zuiden. Ik ben waarschijniijk een paar weken te vroeg. Hieronder een paar andere vogels: een juveniele kemphaan (nieuw voor mij) en een raaf (nog nooit op de foto gezet door mij). Het was warm, zeg maar bloedheet.

Nog even

Nog drie weken en dan vertrek ik voor mijn twintigste overwintering. Kleine voorbereidingen zijn al begonnen, zoals de aanschaf van een paar wandelschoenen, aankoop van een kleine powerbank voor het opladen van allerlei apparaten, poetsen van de binnenkant van de camper etc, etc. Het duurt nog wel even voor ik weer in Portugal, mijn tweede thuisland, zal zijn. Midden Portugal wordt nu geteisterd door bosbranden, dus daar moet je nu niet zijn. Bovendien is het hier in Ommen op het ogenblik heerlijk zomer. Vanmiddag heb ik even een rondje gefietst over Vilsteren. Vlak voor Vilsteren liet een gapende aalscholver zich fotograferen.

Geen vogels

In het voorjaar ga ik altijd een paar keer naar het Junner koelandje om vogels te fotograferen. Het is een natuurgebied onderhouden door Staatsbosbeheer op fietsafstand van Ommen. Bij mijn laatste bezoek lieten zich weinig tot geen vogels zien. Dan maar een paar kiekjes van het landschap.

Je hoort hem wel, maar ziet hem niet

Eind april, begin mei zijn de kleine karrekieten weer terug in het riet langs het Ommerkanaal. Als er vrijwel geen wind staat, zoals vandaag, maak je kans om ze wel te zien. Al zingend klimmen ze langs een rietstengel omhoog en als je geluk hebt blijven ze even zitten om een portret te laten maken.

Serréjon

Om ongeveer half tien scheen de zon volop in Serréjon. Dus snel de fiets met proviand klaar gemaakt voor de trip naar Saucedilla, waar de vogeltjes zingend op mij zaten te wachten. Na een kilometer fietsen ging ik letterlijk en figuurlijk de mist in. En koud dat het was. Geheel verkleumd bereikte ik Saucidilla. Gelukkig was het enige café open en kon ik me bij een kop koffie enigszins opwarmen. Daarna door naar het vogelreservaat.

Bij de kiosk vragen ze je in te schrijven, waarna je de sleutel krijgt van de vier observatiehutten. Ik heb er drie bezocht, maar om op te warmen ben ik vooral buiten gebleven in het zonnetje, dat inmiddels volop scheen. De oogst aan foto’s viel niet tegen gelet op de tijd van het jaar. Ik hoorde ook de roep van kraanvogels. Weet niet of die ook op weg zijn naar het noorden.